Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

~ Μη φύγεις ~

Ξημέρωσε,                                                  
σε αγαπώ και σου γράφω...

Μούσα τ’ Απρίλη
μακραίνεις και σβήνεις στον ήλιο.
Ξύλινα είδωλα, μάτια γυμνά, παγωμένα,
πικρή Κυριακή, καλοκαίρι,
σβησμένος και ο ουρανός,
όλα θυμίζουν εσένα.

Κίτρινο φως στη θωριά,
πρωινός ο λυγμός
αρρωσταίνει τις λέξεις 
του κάλπικου αύριο.

Στάχτη που σκέπασε τα αρμυρίκια,
άνυδρος τόπος, μελτέμια και άμμος.
Το φως των χρυσών σου μαλλιών
στεφανώνει τις πέτρες τις σκληρές.
Πόθοι που έπεσαν χαμηλά,
αποχαιρέτισαν το γαλάζιο,
ενώθηκαν με την άμμο και χάθηκαν.
Έρωτες που μας αφήσανε στις αποβάθρες γυμνούς.
...
Συλλογιέμαι τον ουρανό
που πάντα αντιδικεί με τη θάλασσα,
το απαρηγόρητο κλάμα της βροχής,
το φόβο του χωρισμού
που κάνει τα αστέρια να τρέμουν,
τις προδομένες αγάπες,
το μανιασμένο αέρα.

Με παρηγορούν τα κύματα
που παντοτινά κάνουν την ίδια διαδρομή,
τα πουλιά που επιστρέφουν να κουρνιάσουν κάθε δείλι.
Απλώνω τα χέρια μου στο όνειρο και τραγουδώ για σένα.
Αν χαθείς τώρα θα χαθεί μαζί σου η πλάση.

Πόσες νύχτες κύλησαν αφήνοντας στεναγμούς πίσω τους;
Πόσες χαραυγές κοκκίνισαν δείχνοντας το μέλλον;

Λυπάμαι για μια μεγάλη αγάπη που στερούμαι,
την αγάπη μας.
Χαίρομαι όμως, που υπήρξε μια αγάπη
πιο μεγάλη και από τη θάλασσα.


Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση



~ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ... Χωρίς σκηνικά και πράξεις ~


Θα 'θελα να 'ναι στίχοι,                                                       
χρυσοί κόμποι στην καρδιά.
Όνειρα και ασπασμοί της πληρότητας

Οι ευωδιές των λουλουδιών,
οι ιαχές του πλήθους,
οι καπνοί που αναθυμιάζουν το θυμίαμα,
συντελούν σ΄ αυτό που λέμε «Ανάθεμα...»

Τα μικρά άσπρα κοχύλια,
στο δροσερό αεράκι,
μεθούν τους ερωτευμένους...
Τα κύματα σχίζονται σε μικρότερα στιχάκια...
Για σένα και για μένα...

Οι ομορφιές της εξοχής,
ευωδίες γίνονται που προκαλούν,
το απρόκλητο...
Απλώνονται σε χιλιάδες δροσοσταλιές,
πάνω σε άγονα νερά...

Τα μικρά κοχύλια, δίνουν αγώνα σε ιαχές του πλήθους,
προσδοκώντας οι ευχές,
αράδα να εκπληρωθούν.

Οι καπνοί που εξανεμίζονται,
χωρίζονται σε χιλιάδες ελπίδες από οράματα.

Και σιμώνει τ’ αεράκι.
Και δροσερότερο γίνεται.
Κι αναπολώ τις ψυχές
και τις μνημονεύω σε κάθε προσευχή μου.

Και φωλιάζω μεθυσμένος από χρώματα ουράνια
και αρώματα θαλασσινά,
στη φωλιά της πλάνης σου...

Από το βιβλίο : ~ Το απεραντο του ονείρου ~ 
Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση


Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

~ Ραψωδίες ~


Τις νύχτες που άγγελοι περπατούν στη γη...   
Σ' αγαπώ και σε ψάχνω...
Έργο: Σέργιος Κόκκορης

Φυσάει στ' ανοιχτά.
Σιγανή βροχή,
σταχτιά σύννεφα,
της άνοιξης ανατριχίλα.
Οι στίχοι μας σαλεύουν νωχελικά,
θροΐζουν τα φυλλώματα των ψυχών μας,
ψιθυρισμοί στης νύχτας το σκοτάδι

Άκου της νύχτας το σκοπό 
σε αμέτρητα τριζόνια
Οι μελωδίες της νύχτας
Σκοποί που ντύνουν ξωτικές μνήμες.
Μελωδικές νοσταλγίες 
σε στέκια που καπνίζουν
«Άκου τον άγριο άνεμο του πάθους, 
που κομματιάζει τα κλαδιά...
μοναχικές ψυχές, στο περιθώριο…

«Τη θάλασσα που μαστιγώνει 

τα βράχια τους έρωτες που περνούν ορμητικοί»

Άκου,
της θάλασσας τ' ανταριασμένο κύμα,
καλέσματα μαγευτικά, με τον άνεμο στέλνει
Πάρε το φως του φεγγαριού να αλλάξει η μορφή σου.
Στο φως που χάνονται οι σκιές,
μη κυνηγάς πια χίμαιρες,
μη κυνηγάς άλλο τον εαυτό σου.
Αφέσου στην καλοσύνη των θεών.
Σ' έναν Ερμή ερωτικό κι έναν παραμυθά Ποσειδώνα
που σε κοιτά και πάλι με στοργή.

«Άπλωσε τα χέρια»,
και την ώρα που ο έρωτας θα σ' αγκαλιάζει,
να σηκώσεις τα χέρια.
Γύρισε την πλάτη σ' ό,τι σε πλήγωνε.

Μονάχα άκου τη θάλασσα το ψαλμό του ανέμου,
τα δέντρα καθώς τα λυγίζει ο άνεμος,
το νερό πως σταλάζει σιγά στο χώμα…

Άκου, τα βήματα πίσω από την καταχνιά,
Τα βήματα των σωμάτων
που δεν έχουν χέρια πια να ζεσταθούν
βήματα χωρίς διαδρόμους και περάσματα,
που "πια" δεν έχουν λέξεις να τα ζεστάνουν...

Ο έρωτας η δύναμή σου, η σωτηρία σου.
Κι ο έρωτας πάντα εκεί, σε διεκδικεί.

Αντώνης Περδικάρης-Ποίηση



~ Ανταύγειες ~



Ακόμα μια μέρα ξημέρωσε
Έργο: Σέργιος Κόκκορης
Κι εγώ σ' αγαπώ και σου γράφω

Καθώς ο ήλιος ανεβαίνει,
καπνίζει η μέρα,
αναπηδούν πουλιά μαγεμένα...
Όμορφη μούσα της νύχτας εσύ φεύγεις...

Στον πυρετό σου αυτές τις μέρες
Μύριζα την αρμύρα των μαλλιών σου
Έβλεπα τον ήλιο στο θαμπό σου χαμόγελο

Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί...
Σαν κοκκινίζει ο ήλιος
στην θάλασσα με τα χρυσά κύματα.
Τώρα που κάθομαι μόνος
τώρα που ντύνομαι τη φορεσιά σου...

Καθώς ο ήλιος ανεβαίνει, 
αναπηδά η μέρα,
οι γλάροι ζυγίζονται στις λιτανείες των ταξιδιών,
στους λεπτοδείχτες των ανέμων σε ψάχνω...
...
Ακόμα μια μέρα ξημέρωσε αγαπημένη
χρυσή ηλιαχτίδα της αυγής, κόρη της σελήνης...
Η πούλια κι ο αυγερινός γλυκά σου τραγουδούνε,
και το φιλί που ζήτησα μου φέρνουν σε κεντητό μαντήλι.

Δροσοσταλίδα της αυγής, γλυκιά πνοή ανέμου...
Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί ονείρου μου λαχτάρα,
στην αγκαλιά θε να κρατώ τον ήλιο, τη σελήνη
...
Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί,
καθώς οι καπνοί αναγγέλλουν ταξίδια,
ας έπινα το δικό σου φιλί.



Από το βιβλίο : ~ Το απεραντο του ονείρου ~ 
Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση