Breaking News

Μελοποιημένα Load More

VIDEO YOUTUBE Load More

Τα βιβλία μου Load More

Ποίηση

Ποίηση Load More

Ποιητικές Ανθολογίες Load More

Ποιητικές Συλλογές Load More

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ Load More

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 7 : 15 μ.μ.



Με τον αγαπημένο φίλο και
συνοδοιπόρο προς ''Το Απέραντο του Ονείρου'' 'Αλέξανδρο Ναστούλη.
Read More

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

~ Προκύρηξη βροχής ~

Τα σύννεφα συνεχώς βυθίζονταν              
μέσα στον γλυκό ύπνο τ’ ουρανού.
«Τι να σου κάνει κι ο ουρανός»
δε γινόταν διαφορετικά...

Ο ορισμός της βροχής εκλεκτικός.                 
 Μια βροχή διατάραξη 
της ησυχίας των βουνών
του παιδικού ύπνου των βουνών...
Παιδικά όνειρα τα σύννεφα
έχουν πλευρίσει 
στην αιώρα του βρέφους.

Ο ορισμός της βροχής εκλεκτικός...
Σαν ίσκιος που δεν μιλά 
στη θωριά τ’ ουρανού.

Η βροχή μοναδική εντύπωση.
 Η ζωή μοναδική παράσταση
παράσταση ονείρου.
Απόδοση εικόνας
 αντάμωση ουρανού και γης
με χειροκροτήματα στο τέλος

Ο ορισμός της βροχής εκλεκτικός
δακρυσμένα κεραμίδια
ή κόκκινα υγρά μάτια.

Μια βροχή συνηθισμένη.
Μια βροχή της εποχής της.
Μια βροχή στον καιρό της.
Μια βροχή συνηθισμένη,
κανονική, δηλωμένη.

Ο ορισμός της βροχής εκλεκτικός...
Η βροχή μοναδική εντύπωση.
Η ζωή μοναδική παράσταση,
παράσταση ονείρου,
απόδοση εικόνας.

Παλιό συνήθειο του καιρού.
Συνηθισμένη η πρόβλεψη.
Η βροχή και το δάκρυ,
η λύτρωση στο μέλλον...

Μια βροχή συνηθισμένη,
μια βροχή στον καιρό της.
Οι ορισμοί της βροχής:
στοιχείο της φύσης,
ψυχή που ξεσπάει.

Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
 
Read More

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

~ Ώχρα ~


Σε αγαπώ και σου γράφω.
Παγερή αγκαλιά της βροχής,
στο παράθυρο που ’χω πλαγιάσει.

Κι έχεις χλωμού φεγγαριού τη θωριά,
του λαμπρού αστεριού τη φήμη,
ταξίδια κι αρμύρες μυρίζεις.

Ποτάμι χρυσό τα μαλλιά σου,
σε λίμνες και θάλασσες λούζεται.

Γι‘ αυτό δεν μπορώ

να σταθώ στις ακίνητες πέτρες,
και όλο ρεμβάζω,
τα πήγαιν’ έλα 
του πέλαου στις θύρες των όρμων.

Σου γράφω γιατί σ’ αγαπώ...
Πανσέληνη ώχρα της μούσας,
π' αγάπες χαμένες φωτίζει.

Από το βιβλίο : 
~ Προσκυνώντας μια γοργόνα ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Read More

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

~ Θάλασσες ~



Κι εσείς γλαροπούλια
που σχίζετε πριν τα καράβια, ανάσες ανέμων,
μπορείτε να δείτε τα όνειρα
που δεν χωρούν στη στεριά,
σαν τα φύλλα να πέφτουν στο κύμα.

"Είν' εύκολο δα ν’ αγαπήσετε θάλασσες".

Γυρνώντας τα πέλαγα πίκρες κι αρμύρες
στα πούπουλα κρύβετε,
τρυγώντας το κύμα θαρρείτε γοργόνες πως βρίσκετε.

Σ' ακτές θα γνωρίσετε στάλες δακρύων,
κάτω από τ’ αρμυρίκια σκιές
μια δρασκελιά σας τον κόσμο.

Και πάντα το βράδυ με φόβο θ’ ακούτε
το χτύπημα πάνω στα κούφια τα βράχια
σπηλιά με σπηλιά να μουγκρίζει,
σημάδια μικρών αστεριών
να ριγούν στο μακρύ πανωφόρι της νύχτας.

Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Read More

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

~ Πρελούντιο στην ομίχλη ~


Ώρα γεμάτη αναμνήσεις, 
ώρα γεμάτη αποχωρισμούς.

Κόσμος σβησμένος επάνω στο μαβί,
στο φύσημα μέσα από συστάδες δέντρων.

Μια ώρα που η γκρίζα ομίχλη του δειλινού
τα πρόσωπα σκεπάζει,
μάζεψα δάκρυ αποχωρισμού
και τον ορίζοντα άφησα να με κρύψει.
...
Χαμένες ημέρες,
η στάχτη σκέπασε τα ίχνη.
Μικρές Κυριακές που χωρούν μεγάλες πίκρες.

Σκόρπια τα βράδια μακριά σου.
Λευκά φύλλα αποχωρισμού,
χρόνια κομμάτια που δε γυρίζουν.


Από το βιβλίο : ~ Νυχτερινό Τραγούδι ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Read More

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

~ Μίσεψες ~


Σ’αγαπώ και σου γράφω,     
πως έφυγες κι έμειναν 
άδειοι οι δρόμοι,
χτες βράδυ 
σαν ήρθε 
η ώρα 
και σφύριξε 
πάλι το τραίνο.
"Από μακριά σ ' αγαπώ
λες και ήταν γραφτό μου".

Γλάροι πετούν απ' το πέλαγος 
στο γαλάζιο φευγιό τους
και πάνω στο κύμα το βλέμμα σου 
καταπράσινο ρόδι.

"Λες και ήταν γραφτό μου
τα κόκκινα μάτια".
Κυριακή, καλοκαίρι 
που τρέμει στο γκρίζο.

"Λες και ήταν
της μοίρας μου να σ΄ αγγίζω στα βάθη"
σαν το κύμα  σβήνει στην ακτή ραγισμένο δάκρυ.


Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση

Read More

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

~ Λησμοσύνη ~


Τώρα χάθηκε πάλι η φωνή...
Άμμος σιγή πυρωμένη.
Κι ένας κόκκινος ήλιος που αιμορροεί,
φέρνει μια άχνα λάβα καυτή
σ’ ένα τόπο πανέρημο.
...
Χάθηκες τώρα και πάλι...
Κι είσαι άστρο σβησμένο την αυγή,
σε μια θάλασσα άλλη.

Δρόμοι ερημικοί μυστικοί,
βήμα - βήμα πουλιά αποδημούν,
λέξη - λέξη ξεχνιούνται τα λόγια.
Τώρα βουβά σμιλεμένα χρόνια,
όλα τώρα διάβηκαν,
όλα τώρα χαθήκαν,
έπη αμνημόνευτα δίχως λουλούδια


Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση

Read More
Subscribe
Labels
Popular Posts
© Ονειροκατασκευαστής All rights reserved