Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

~ Προκύρηξη βροχής ~

Τα σύννεφα συνεχώς βυθίζονταν              
μέσα στον γλυκό ύπνο τ’ ουρανού.
«Τι να σου κάνει κι ο ουρανός»
δε γινόταν διαφορετικά...

Ο ορισμός της βροχής εκλεκτικός.                 
 Μια βροχή διατάραξη 
της ησυχίας των βουνών
του παιδικού ύπνου των βουνών...
Παιδικά όνειρα τα σύννεφα
έχουν πλευρίσει 
στην αιώρα του βρέφους.

Ο ορισμός της βροχής εκλεκτικός...
Σαν ίσκιος που δεν μιλά 
στη θωριά τ’ ουρανού.

Η βροχή μοναδική εντύπωση.
 Η ζωή μοναδική παράσταση
παράσταση ονείρου.
Απόδοση εικόνας
 αντάμωση ουρανού και γης
με χειροκροτήματα στο τέλος

Ο ορισμός της βροχής εκλεκτικός
δακρυσμένα κεραμίδια
ή κόκκινα υγρά μάτια.

Μια βροχή συνηθισμένη.
Μια βροχή της εποχής της.
Μια βροχή στον καιρό της.
Μια βροχή συνηθισμένη,
κανονική, δηλωμένη.

Ο ορισμός της βροχής εκλεκτικός...
Η βροχή μοναδική εντύπωση.
Η ζωή μοναδική παράσταση,
παράσταση ονείρου,
απόδοση εικόνας.

Παλιό συνήθειο του καιρού.
Συνηθισμένη η πρόβλεψη.
Η βροχή και το δάκρυ,
η λύτρωση στο μέλλον...

Μια βροχή συνηθισμένη,
μια βροχή στον καιρό της.
Οι ορισμοί της βροχής:
στοιχείο της φύσης,
ψυχή που ξεσπάει.

Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
 


Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

~ Ώχρα ~


Σε αγαπώ και σου γράφω.
Παγερή αγκαλιά της βροχής,
στο παράθυρο που ’χω πλαγιάσει.

Κι έχεις χλωμού φεγγαριού τη θωριά,
του λαμπρού αστεριού τη φήμη,
και ταξίδια κι αρμύρες μυρίζεις.

Ποτάμι χρυσό τα μαλλιά σου,
σε λίμνες και θάλασσες λούζεται.

Γι‘ αυτό δεν μπορώ

να σταθώ στις ακίνητες πέτρες,
και όλο ρεμβάζω,
τα πήγαιν’ έλα 
του πέλαου στις θύρες των όρμων.

Σου γράφω γιατί σ’ αγαπώ...
Πανσέληνη ώχρα της μούσας,
π' αγάπες χαμένες φωτίζει.

Από το βιβλίο : 
~ Προσκυνώντας μια γοργόνα ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

~ Θάλασσες ~



Κι εσείς γλαροπούλια
που σχίζετε πριν τα καράβια, ανάσες ανέμων,
μπορείτε να δείτε τα όνειρα
που δεν χωρούν στη στεριά,
σαν τα φύλλα να πέφτουν στο κύμα.

"Είν' εύκολο δα ν’ αγαπήσετε θάλασσες".

Γυρνώντας τα πέλαγα πίκρες κι αρμύρες
στα πούπουλα κρύβετε,
τρυγώντας το κύμα θαρρείτε γοργόνες πως βρίσκετε.

Σ' ακτές θα γνωρίσετε στάλες δακρύων,
κάτω από τ’ αρμυρίκια σκιές
μια δρασκελιά σας τον κόσμο.

Και πάντα το βράδυ με φόβο θ’ ακούτε
το χτύπημα πάνω στα κούφια τα βράχια
σπηλιά με σπηλιά να μουγκρίζει,
σημάδια μικρών αστεριών
να ριγούν στο μακρύ πανωφόρι της νύχτας.

Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

~ Πρελούντιο στην ομίχλη ~

Ώρα γεμάτη αναμνήσεις, 
ώρα γεμάτη αποχωρισμούς.

Κόσμος σβησμένος επάνω στο μαβί,
στο φύσημα μέσα από συστάδες δέντρων.

Μια ώρα που η γκρίζα ομίχλη του δειλινού
τα πρόσωπα σκεπάζει,
μάζεψα δάκρυ αποχωρισμού
και τον ορίζοντα άφησα να με κρύψει.
...
Χαμένες ημέρες,
η στάχτη σκέπασε τα ίχνη.
Μικρές Κυριακές που χωρούν μεγάλες πίκρες.

Σκόρπια τα βράδια μακριά σου.
Λευκά φύλλα αποχωρισμού,
χρόνια κομμάτια που δε γυρίζουν.





Από το βιβλίο : ~ Νυχτερινό Τραγούδι ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση